NOMINATIES


SYBREN POLET, VOOR VIRTUALIA. TELETONEN - UITGEVERIJ WERELDBIBLIOTHEEK, 2012

wordt als dichter vaak tot de vijftigers gerekend maar hij neemt eigenlijk vanaf zijn eerste bundels eerder een volstrekt eigen positie in tussen de Vijftigers en de tegenbeweging van Zestig. In zijn werk spreekt een duidelijk verzet tegen de zuivere lyriek van de experimentelen. Maar ondanks de referenties aan de harde realiteit wil hij, meer dan de groep rond Zestig, een literatuur die ingrijpt in de werkelijkheid. Polet blijkt de wegbereider van het postmodernisme in de Nederlandse poëzie en kan als zodanig als een tweede Ezra Pound beschouwd worden, zo constateren Mathijs Sanders en Redbad Fokkema, in Lessen in ongehoorzaamheid, hun essay uit 1995 over Polet.
Sybren Polet debuteerde onder eigen naam in 1946 met de gedichtenbundel "Genesis". Met Demiurgasmen (1953) debuteert Polet onder pseudoniem. In 1961 verscheen zijn eerste roman "Breekwater", waarin de figuur Lokien wordt geïntroduceerd die hij geregeld in zijn romans laat optreden. In al zijn werk reflecteert Polet op de werkelijkheid. De gretigheid waarmee hij die werkelijkheid toelaat om deze vervolgens uit elkaar te trekken en in een nieuw verband te tonen maken duidelijk dat (zoals Piet Gerbrandy constateerde) zijn oeuvre er op gericht is om de verbeelding te prikkelen en te leren fundamenteel open te staan voor het nieuwe, het onbekende, het potentiële.
In zijn autobiografie Een geschreven leven schrijft hij over zijn denken en het schrijven dat in het verlengde daarvan ligt: dit denken, en in wezen alle oorspronkelijke denken, is meer een fladderend, vleermuisachtig voelen en aftasten, een schoksgewijs vooruit denken; controle volgt achteraf. Geef je hieraan over en het voornaamste komt er wel te staan zonder dat je je daar al te veel om hoeft te bekommeren; de vorm ontwikkelt tot op zekere hoogte zichzelf uit wat reeds gedacht en geschreven is. Wat ik mij voornam waren schrijftechnische zaken als: geen antwoorden laten geven op vragen wanneer dit niet nodig is; het stellen van de vraag is het belangrijkste en maakt het antwoord vaak overbodig. Van daaruit het procedé doortrekkend: veel wit en stippeltjes, al het overbodige weglaten.
Polets voor de VSB Poëzieprijs genomineerde bundel Virtualia.Teletonen : Even- en nevenbeelden laat zijn poëtische werkwijze en fascinatie opnieuw overtuigend zien. Het levert een bundel op vol citeerbare zinnen die van een heldere scepsis getuigen en precies laten zien hoe de taal de werkelijkheid maakt en zoekmaakt. ‘Alle vernieuwing komt voort uit onevenwichtige taalsituaties’, schrijft Polet. ‘Er vallen steeds meer gaten in het niets.’
In 2003 ontving Sybren Polet de Constantijn Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre

Sybren Polet schreef o.a. de poëziebundels:

Demiurgasmen (1953)
Gedichten 1998 – 1948 (2002)
Luchtwegen. Nergenswind (2003)
Avatar. Avader (2006)
Binnenstebuitenwereld (2008)
Donorwoorden (2010)
Virtualia.Teletonen : Even- en nevenbeelden (2012) 

Het werk van Polet wordt uitgegeven door Wereldbibliotheek, Amsterdam 

 

 

Een vitale taalexplosie waarin de afgekloven spanning tussen natuur en cultuur opnieuw voelbaar wordt gemaakt door ze te injecteren met denkkracht, woordspel en verontwaardiging. De kredietcrisis, de digitalisering van onze cultuur en andere hedendaagse obsessies worden gevat in woorden en beelden die zich weinig gelegen laten aan de poëtische goede smaak en die doorlopend de grens van het zeg- en begrijpbare aftasten. Hier spreekt een dichter met een open vizier en een onverwoest geloof in de kracht van transformatie door denken en taal.

audiofragment: RUIMTEROES

De serene lucht, een en al ademlucht.
Je voelt je – opgelucht – ál abstracter worden,
een vrijzwevende doorluchtige geest,
bevrijd
Van beeldgedachten en lichtdromen,
zelfs
zonder het minste besef van afwezigheden.

Ruimte als lichte roes.
Ergens een licht vermoeden?

Ergens, oneindig ver weg,
een even opflikkerend
en snel vervluchtigend ik-vermoeden?

Ruimte als lichte roes,
de roes van een grensloze open ruimte.