NOMINATIES


MAUD VANHAUWAERT, WIJ ZIJN EVENWIJDIG

Maud Vanhauwaert - Wij zijn evenwijdig 
(Uitgeverij Querido, 2014)

 

Uit het juryrapport bij de nominatie:Sommige dichters dichten voor de eeuwigheid, anderen voor de gelegenheid. En dan zijn er gelukkig nog dichters die zo goed dichten voor de mensen hier en nu, dat ze ook overmorgen nog gelezen zullen worden. Zo iemand is Maud Vanhauwaert. Haar tweede bundel Wij zijn evenwijdigbevat 184 tekstfragmenten waarvan de titel het eerste is en die losjes met elkaar verbonden worden door een liggend streepje. Aldus ontstaat een reeks poëtische snapshots die iets doet oplichten van het leven in de grote stad aan het begin van de 21ste eeuw. De tekstfragmenten variëren van kleine verhaaltjes tot één enkele zin. Aforistische kernachtigheid wordt afgewisseld met van melancholie doordrenkte humor, absurdisme en een enkele bewust flauwe grap. Uit die rapsodie treedt een dichteres naar voren die met haar wispelturige logica en ontregelende beelden een heilzame verwondering weet te wekken voor het meest banale.

Wachten op het onmogelijke, vragen stellen die een ander niet stelt; hoe dat moet laat Maud Vanhauwaert zien in haar bundel Wij zijn evenwijdig. In 184 tekstfragmenten ontstaat een poëtisch en licht absurd maar tegelijk ook invoelbaar realistisch beeld van het leven in de grote stad aan het begin van de 21ste eeuw. De tekstfragmenten variëren van kleine verhaaltjes tot één enkele zin en drijven op een ontmoeting of herinnering die het lyrische ik aan het denken zet. In dat denken, in de verbeelding die uit dat denken voortkomt wordt getoond hoe we soms  door het leven beet genomen worden, verraden zijn, met een  gevoel van minderwaardigheid worden opgescheept en met de neus op onze tekorten gedrukt.

In de ontmoetingen van de ik in de bundel met haar soortgenoten wordt genoeg existentiële zorg ten toon gespreid. In die zorg klinkt berusting door, maar ook een stellige eigenzinnigheid: ‘Ik zeg ‘ce n’est pas grave’. Zij / zegt ‘si, c’est grave, vous n’en savez rien’. / ‘Dat is waar’ zeg ik ‘ik weet er helemaal / niets van’. De wereld die Vanhauwaert ons schetst is even tragikomisch als de werkelijkheid van alledag. En even kleurrijk en ondoorgrondelijk. We zoeken richting, we willen met een ander in gesprek, maar hoe doen we dat?

‘Op de schoot van de wenende vrouw ligt / een grote klomp deeg. Ze begint te kne- / den. ‘Dat doe ik altijd als alles dreigt uit- / een te vallen. Hoe meer je kneedt hoe / beter het kleeft’ _

Levenslessen vol beperkingen, meer zit er niet in, maar dat is genoeg om de reikwijdte van de taal te tonen en de potentie van de taal om met het ongrijpbare en de tekortkoming te kunnen leven. Met uiterste precisie en een goed gevoel voor compositie laat Vanhauwaert de taal haar werk doen. Haar verwondering over het bestaan wordt tenslotte de verwondering van de lezer.

Kees 't Hart introduceert Maud Vanhauwaert from Poetry International on Vimeo.

 

Wij zijn evenwijdig


                Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt

                'wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het

                oneindige, laten we rennen'.

               

                               Zullen we wachten? Zullen we wachten

                               tot de kinderen groot zijn en de aardbeien

                               rood, ze zijn te bleek nog, te klein, te hard.

                               Zullen we wachten tot de avond valt

                               en de nacht waarover wij nog een keer

                               willen slapen.


                Ze haakt haar arm in de mijne tot een lemniscaat.

                              

                               Zullen we wachten op een eerste stap

                               zo reusachtig dat je makkelijk een tent

                               tussen onze benen spant

                               waarin nieuwe kinderen kamperen,

                               aardbeien rijpen en niemand nog buiten

                               de zomer kan_

               

                En we rennen. Met onze armen

                zwaaien wij een maat die bij ons past_

 

Luister naar het gedicht "Wij zijn oude mannen":

Lees en luister hier naar meer gedichten van Maud Vanhauwaert

 

 

Maud Vanhauwaert - Vinger https://vimeo.com/149387153

Maud Vanhauwaert leest 'Vinger' from Poetry International on Vimeo.

Maud Vanhauwaert – Wij zijn evenwijdig https://vimeo.com/149387155

Maud Vanhauwaert draagt voor Wij zijn evenwijdig FINAL from Poetry International on Vimeo.

Ons gesprek is geen einde geen begin. Zoals alles in een stad valt het ergens tussenin _

Download deze afbeelding en deel!